Jestem i patrzę. Myślę. Tak mam, że bardziej mnie wciąga i porywa tajemnica istnienia, niż tzw. przemijania. Jest bardziej pierwotna, lepiej brzmi “istotna”, a może nawet istotowa i konstytutywna, niż ta druga, podrzucona raczej przez twory (produkty, ujęcia) kultury. Najpierw - i przede wszystkim – jestem(!), doświadczam istnienia w życiu obdarzonym (rozwiniętą) świadomością. “Ludzkie świadome “ja”, z kazania ks. Rektora z Urli wygłoszonego w naszym kościele, w zastępstwie naszego księdza proboszcza, w którąś niedzielę adwentu naszych dziejów (3x”naszych”). Jesteśmy najpierw swoi, potem dopiero innych, niezależnie, jak byśmy się chcieli z tego stanu rzeczy wywikłać :-)
światło zostanie i po nas
jak po gwiazdach
jest bo było
zawsze w niepełnym odblasku
jest za życia
nawet po śmierci
jest i zostaje
czego doświadczamy
nawet po śmierci Matki
dlaczego nie śpiewamy
hymnu dziękczynienia
dlaczego nawet
nie rozmawiamy
o tym
a przecież
światło i słowo
mieszka między nami
kiedy piszę
jestem w świetle
i w słowie
inaczej się nie da
jest bo jest
i było i będzie
można lepiej
i bardziej odkrywać
lepiej i bardziej
zapisywać
formę
obraz
podobieństwo
życie
prawdę
drogę
***
Myśli o własnej śmierci
śmierci - przyjaciółko moja
przyjaciółko nasza
idziesz ku nam całe życie
przeważnie pozwalasz także
rozpoznać odrobinę swój dar
w śmierciach innych osób
żeś nie taka straszna
przeżyliśmy ich wiele
nie będzie mnie
ale będzie Boże Narodzenie
i Święta Zmartwychwstania
liturgia czwartkowa
piątkowa
a najbardziej sobotnia
wielka bardzo
treścią i formą
będzie życie
jak było
będzie
TO CO JEST
piękno dobro i prawda
znajdą drogę do Was
natura przemówi
w każdym (z nas)
i na zewnątrz też
chciałem o tym
mówić za życia
z żywymi – nie chcieli