Pogrzeb śp Jana Madeja (84) był proklamacja wiary w Jezusa Chrystusa, zwycięzcy nad śmiercią i grzechem.
Proklamacja w miejscu szczególnym, istnej dolinie śmierci, podczas zeszłorocznej powodzi, w Wilkowie.
Jest prawda. Stosuj tę samą logikę do spraw życia i śmierci. Jak żyjesz, jak wierzysz, jak poznajesz siebie i świat, jak wychowujesz dzieci, jak pracujesz - nie tylko na roli, ale także na niwie wieczności - taką masz śmierć i taki pochówek. Wokół trumny śp. Jana i wokół Jego rodziny zgromadziła się wspólnota kościoła. Wspólnota księży (około 40), rodziny bliższej i dalszej, sąsiedzi, przyjaciele Zmarłego, przyjaciele dzieci i przyjaciele przyjaciół. Jednych zgromadziły więzi krwi i życia w tej samej wspólnocie lokalnej, innych - więzi Ewangelii głoszonej przez syna zmarłego, Andrzeja Madeja. Misjonarz rodzi się w rodzinie i w szerszej wspólnocie wiary. Sam rodzi i tworzy dalsze ogniwa ponadczasowej wspólnoty uczniów Mistrza z Nazaretu.
Zaśpiewaliśmy kilka razy podczas pogrzebu "On Zmartwychwstał - śmierć i grzech pokonał. Alleluja".
Na pożegnalnym obiedzie Andrzej rozdał wszystkim swój tekst:
NA ODEJŚCIE OJCA
"Zbudź się o śpiący,
i powstań z martwych,
a zajaśnieje ci Chrystus"
Nie umieraj
lecz ty odchodziłeś od nas
pragnęliśmy cię zatrzymać pośród nas
jeżeli nie na zawsze
to chociaż na jeden dzień
na chwilę
lecz cóż może człowiek
wyświadczyć człowiekowi
nad którym zbierają się cienie śmierci
uchylić okno
położyć kroplę wody na suchej wardze
ucałować rozpalone czoło
nawet pocałunki nie mają mocy przegnać śmierci
podchodziła
coraz bliżej ciebie
coraz bliżej nas
"a gdy nadeszła ostatnia godzina"
chociaż to była godzina miłosierdzia
struchlałe i bezsilne dzieci
patrzyliśmy
to na siebie
to na drzwi
za którymi umierał nasz świat
Puławy, 28 czerwiec 2011 AD