Polityka a prawda, gówno i szambo. Albo Duch Czasu i starego annopolskiego domu u MBA

Czuję się jak niechciany prorok. Na cóż mi to przyszło. Panie Boże, czemu akurat ja? Wiem, wiem, nie moge biadolić. To przecież nie o mnie tu chodzi. Taki los, urywek wiecznego Logosu i we mnie się dzieje. Wszak w każdej osobie. Czyż osoba nie jest obrazem i podobieństwem nie tylko jako fenotyp genotypu, ale i nie tylko kultury, ducha swego czasu. Ale takze odwiecznego Logosu. Tego co (w Nim) jest wcześniejsze, uprzednie, teraźniejsze i przyszłe. I my właśnie chyba tak definiujemy Boga, i chyba nie tylko w kulturze śródziemnomorskiej od 3-4 tysięcy lat? Bez pojęcia OSOBY nie rozgryziemy. Bez wspólnoty i dialogu. Na szczęście już wiemy - ci z nas, którzy chcą i troszkę pracują w pocie swego czoła - że prawda, zawsze dialogiczna jest i daje się poznać i kontemplować, korzystajac z dwóch skrzydeł poznawczych, by unieść się wyżej, wyżej, wyżej. Kognitywistyka doczeka się katedry i coś dorzuci, chwała i dzięczynienie za dobro-prawdę-piękno jak płynęła, będzie płynać, póki człowieka na Ziemi, w Kosmosie.Przyszłość czlowieka zależy od kultury. Kultura bierze się (rodzi) z zachwytu. "Piękno na to jest by zachwycało do pracy. Praca - by się zmartwychwstało" (Norwid, Promethidion)