Pytanie rzecznika - za co nienawidzicie PiS-u

a niszcząc praworządność pozbawia Polaków ponad 500 miliardów zł.

Tylko wówczas naród żyje autentycznie własnym życiem, gdy w całej organizacji życia państwowego stwierdza swoją podmiotowość. Stwierdza, że jest gospodarzem w swoim domu. Że współstanowi przez swoją pracę, przez swój wkład. Jakże istotne jest dla życia społeczeństwa, ażeby człowiek nie stracił zaufania do swojej pracy, aby nie odczuwał zawodu, jaki ta praca mu sprawia. Żeby był w niej i poprzez nią on sam jako człowiek afirmowany. On, jego rodzina, jego przekonania" /JPII do gen. Jaruzelskiego o „motywach życia i nadziei”, 1987/ 

Młode Polki i Polacy tak odpowiadają PiS-rzecznikowi do kamery i mikrofonu dziennikarza-ankietera ulicznego! 

A ja życiem odpowiadam  b. rzecznikowi prasowemu Prawa i Sprawiedliwości (absolwentowi katolickiego liceum w Radomiu, posłowi, obecnie pełniącego partyjną funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych). Dokładniej – jemu i wszystkim funkcjonariuszom i zwolennikom rządzącej partii - odpowiadam drogą-prawdą-życiem. Trójpłaszczyznę tego pryzmatu wziąłem od Jezusa z Nazaretu. Sprawdza się we wszystkich sytuacjach. Sprawy człowieka – rozumu i kultury – mają drogę-prawdę-życie w nas. Kiedy przejdą przez ten pryzmat, widzimy jak się rozszczepiają, z czego w istocie są złożone. Nie mam takiego komfortu, o którym mówił św. JPII do gen. Jaruzelskiego. 

Pamiętam, że kiedyś – dawno temu, w idealistycznej młodości - napisałem „nienawidzić nie potrafię”. Ale gdzie to jest? Szukałem długo. Musiałem przebrnąć przez swoje wierszyki z lat 1978-1994. Nie znalazłem. I wreszcie we mgle wspomnień i tożsamości błysnęło - musi być w zapiskach z czasu zakładania Solidarności, gdzieś u samych początków. Znalazłem. Tak, trochę wygląda jak preambuła, napisana jeszcze we Francji i dołączona przed 3 Majem 1981.

Dacie tamtego zapisku nadałem wygląd tytułu (werset wiersza):

      /śp stryjowi Aleksandrowi Kapaonowi/

do jakiego

- jeśli kiedyś wrócę –

kraju

patrzę przed siebie

a widzę ukradkiem

przez szybę życia

stojąc wśród chochołów jeszcze

we mgle

widzę nie widzę

nienawidzić nie potrafię

kochać za mały

no i jestem sam

jacy my młodzi umieramy

mimo 80. Urodzin

nasz brat jedzie do Rzymu

a my już do grobu

jesteś rencistą

może kardynałem

co ty wiesz o życiu

wieczne niemowlę Kosmosu

i spraw codziennych

zawsze niespodziewany sobie

i śmierci

tak przed

jak i po odejściu

...

Jak pan-rzeczniku nic nie rozumie – i nie chce, unikając dialogu z takim jak ja, świadkiem naocznym i uczestnikiem najnowszej historii polskiej wolności i niepodległości. Jak wy, cały wasz pseudokatolicki PiS-KEP-ustrój niczego z nas nie rozumiecie. Ja piszę sobą, drogą i prawdą i życiem, które są jeszcze moje, choć już bardziej wszystkich i za mną. A ty-rzeczniku i wy wszyscy, nowo-ustrojowi, jesteście i piszecie polityką. I ideologią. Droga-prawda-życie są weryfikowalne, zarówno wewnętrznie, wzajemnie samymi sobą, ale i badaniami zewnętrznymi. Ideologie – nigdy, można o nich wydawać osąd tylko po owocach.

Kiedy piszę, coś mnie trzyma za rękę. Coś kieruje nurtem myślenia, na bieżąco dobierając słowa i  kierunki. Coś filtruje prawdę, którą przekazuję, wybierając to, co aktualnie najbardziej adekwatne. To właśnie JEST - pochodzi z Drogi-Prawdy-Życia konkretnej osoby, w tym przypadku mnie, Józefa K. To się urzeczywistnia, bo już urzeczywistniło podmiotowo, nie teoriami, podręcznikami i… zapotrzebowaniem chwili. To jest, bo było! Na wszystko, co głoszę, mam odnośniki – życiowe. Taki jest mój realizm. W szpitalach psychiatrycznych są chorzy, których życie nie spina się, nie potwierdza, którym brakuje jedności całości. Chora jedność, nie jest jednością. Może jest jakąś jednością+, co stało się wyróżnikiem obecnego pseudo-katolickiego PiS-KEP-ustroju, który nie mieści się na drodze ludzkiej-racjonalnej myśli i kultury. Skutki? O tym będą powstawały prace naukowe przyszłych pokoleń.

Za co lubię, nie lubię to, tamto i cały nasz świat? Mogę głównie mówić, krzyczeć, pisać – za co lubię. I za co składam dziękczynienie, które stało się rdzeniem mojej filozofii życiowej. Za dobro, piękno, prawdę. Nie, za jakieś, ale głównie te, które mają wymiar/cechy osobowe. Za prawdę, którą można poznawać i kontemplować. Nie kontemplujemy wszystkiego, co jest w podręcznikach. Większość podręcznikowych prawd jest tłem dla tych niewielu, które skłaniają nas do kontemplacji (czyli także zgody na własne istnienie, ze śmiercią włącznie). Bo dobro zwycięża bezsens i niebyt. Nie potrafię sobie wyobrazić, i uznać, że z niebytu może powstać cokolwiek, zwłaszcza dobro-piękno-prawda. Nie jest moją i odkrywczą tezą, że na początku jest coś dobrego. W woli dobra (i piękna i prawdy) mogę się rozpłynąć – co współbrzmi logicznie i egzystencjalnie z byciem współ-świątynią. 

Za co się coś nienawidzi (używając wypowiedzi rzecznika PiS-rządowej koalicji)? Nie wiem, ale mogę pójść śladem red. Moniki Olejnik, która wczoraj dała taki post na Facebooku – „Za co nienawidzicie pluchy i złej pogody… (a za co lubicie wiosnę)?”. Mogę uzupełnić listę negatywów red. Olejnik – za co nienawidzić fałszu, hipokryzji, unikania dialogu, łamanie Konstytucji i zasad praworządności, ucieczkę w przemilczanie człowieka, gwałtu rozumu i kultury człowieka, infantylnej propagandy, podwójnych standardów (moralności), kultu jednostki np. prezesa Kaczyńskiego KTÓRY STAŁ SIĘ USTROJOWYM QUASI-RELIGIJNĄ WYROCZNIĄ-ZŁOTYM CIELCEM, partyjniactwa…

Takie pytania mają swoje naturalne i szybkie odpowiedzi – oczywista oczywistość, nieprawdaż. Takich pytań się nie stawia – nie powinien – doświadczony polityk, ani chyba żaden kulturalny człowiek, wychowany na koncepcji dobra-prawdy-piękna, które rządzą naszym wszechświatem. 

Rzecznik, poseł, przewodniczący PiS doczekał się szybkich i wydaje się oczywistych odpowiedzi od adresatów pytania, czyli od polskiej młodzieży:

- „PiS cały czas dzieli Polskę i Polaków na pół… ustawy przepychane w nocy, nepotyzm … upolitycznione sądy i TK, zrobienie z TVP machiny propagandowej, fatalne podejście do szkolnictwa… karanie zaradnych i pracujących, nagradzanie bezrobotnych i leniwych, drożyzna największa od lat, ustawy uderzające w wolność” itd. itp.

Od początku obecnego ustroju razi mnie jego zakłamanie. Udaje katolicki, czyli budowany na Dobrej Nowinie, a gwałci rozum, kulturę, koncepcję bliźniego, godność osoby, dialogu, wspólnoty, praworządności i konstytucjonalizmu. Sprzeczności pseudo-katolickiego ustroju rodzą tragiczne, nie tylko zgniłe, owoce. Fałszują świadomość wierzących Polek i Polaków. Na ten trop wpadła pani profesor Anna Raźny 10 lat temu, poniżej daję obszerny fragment. I choć z późniejszymi jej tezami, dotyczącymi zwłaszcza putinowskiej Rosji zupełnie się nie zgadzam, to jej rozważania na temat fałszu PiS sprzed lat podzielam, oczywiście, nie we wszystkim.

… ma tu zastosowanie tzw. zasada transfuzji – wykorzystania przyjętych przez ogół polskiego społeczeństwa wartości chrześcijańskich do ukrytych celów partii. Szczególnym instrumentem owej transfuzji było zniekształcanie rzeczywistości unijnej – sfery społeczno-politycznej i kulturowej [w której instalują swoich posłów i instytucje, by sięgać po korzyści, np. ujawniona ostatnio afera Bielana, ciągnącego zyski z BSP w Brukseli „czyli Związek Pracodawców, który łączy doświadczenia polskich przedsiębiorstw i instytutów naukowych z agendą Unii Europejskiej” – o czym nikt się nie miał dowiedzieć, dop. mój jk] … bo ta reprezentująca polskich katolików partia stosuje podwójne standardy i prezentuje fałszywą aksjologię, wartościami tymi manipulują dla osiągnięcia pozachrześcijańskich celów. Najskuteczniejszą bronią jest w taki przypadku demaskowanie fałszywej aksjologii partii”. /A. Raźny, PiS czyli fałszywa chrześcijańska aksjologia/